Styl Adama Mickiewicza cechuje przede wszystkim obrazowość i różnorodność językowa. Poeta łączy język poetycki z potocznym, wykorzystuje wykrzyknienia, pytania i elementy żywej mowy. W opisach chętnie stosuje metafory i porównania, intensyfikuje barwy oraz uniezwykla zwyczajną rzeczywistość. W „Sonetach krymskich” wykorzystuje również orientalizmy, które tworzą koloryt lokalny.
Styl Cypriana Kamila Norwida jest bardziej eksperymentalny. W analizowanym wcześniej fragmencie „Do mieczy-sława” poeta celowo ingeruje w budowę wyrazów, stosując zapisy takie jak „roz-kłada”, „roz-paczy” czy „z-szyte”. Rozbijanie słów pozwala wydobywać z nich dodatkowe znaczenia i zmusza czytelnika do uważniejszego namysłu nad językiem.
Obaj poeci wykorzystują więc język w sposób twórczy, ale robią to inaczej: Mickiewicz przede wszystkim buduje sugestywne, plastyczne obrazy i różnicuje stylistycznie wypowiedź, natomiast Norwid eksperymentuje ze strukturą słowa i jego znaczeniem.
Nie charakteryzuj romantyzmu jako całej epoki. Porównaj dwóch konkretnych autorów. W przypadku Mickiewicza odwołaj się do analizowanych wcześniej opisów, potocyzmów i orientalizmów, a u Norwida do eksperymentów ze słowami. Na końcu jasno sformułuj różnicę między ich stylami.