Okres od 1640 do 1660 roku w historii Anglii jest często określany jako czas wojny domowej lub rewolucji. Jednakże, aby dokładnie ocenić charakter tych wydarzeń, konieczne jest zrozumienie, że te dwa terminy nie są wzajemnie wykluczające, ale raczej odnoszą się do różnych aspektów tego samego zjawiska historycznego.
Wojna domowa w Anglii, która trwała od 1642 do 1651 roku, była konfliktem zbrojnym między siłami rojalistów a parlamentarzystami, który wynikł z narastających napięć między monarchią a parlamentem. Zapoczątkowały je próby Karola I, który chciał wprowadzić anglikanizm w Szkocji i zdobyć władzę absolutną w kraju. Działania te wymagały odpowiedniego zaplecza finansowego, jednak parlament nie chciał zgodzić się na uchwalenie nowych podatków. Rozwścieczony władca rozwiązał organ po zaledwie trzech tygodniach, by wkrótce znów go zwołać w akcie desperacji spowodowanym złą sytuacją skarbową. Jednak parlament tym razem przejął kontrolę nad sytuację i obradował nieprzerwanie przez 13 lat. W tym czasie dążył on do ograniczenia władzy monarszej i wzmocnienia republikanizmu.
Jednakże, to, co zaczęło się jako wojna domowa, szybko przekształciło się w coś znacznie większego – rewolucję. Rewolucja angielska, która trwała od 1640 do 1660 roku, była okresem głębokich zmian politycznych, społecznych i religijnych. W tym czasie Anglia przeszła od monarchii absolutnej do republiki, a następnie do monarchii konstytucyjnej. Wprowadzono również wiele reform, które zasadniczo zmieniły strukturę społeczeństwa angielskiego.
W związku z tym, okres ten można najlepiej opisać jako czas, w którym wojna domowa stała się katalizatorem dla rewolucji. Wojna domowa była konfliktem zbrojnym, który doprowadził do upadku absolutnej monarchii, podczas gdy rewolucja była procesem, w wyniku którego Anglia przeszła głębokie zmiany społeczne, polityczne i religijne. Obie te koncepcje są niezbędne do pełnego zrozumienia charakteru tych wydarzeń.
Oliver Cromwell był angielskim politykiem i wojskowym, który odegrał kluczową rolę w historii Anglii w XVII wieku. Cromwell był jednym z głównych przywódców parlamentarzystów w czasie angielskiej wojny domowej, która toczyła się w latach 1642-1651. Jako dowódca armii parlamentu odnosił liczne zwycięstwa nad wojskami rojalistycznymi. Jego zdolności taktyczne i organizacyjne przyczyniły się do zwycięstwa sił republikańskich, co miało ogromne znaczenie dla późniejszych przemian politycznych.