| Pałac Belvedere w Wiedniu | Wyróżniają go cechy baroku dworskiego: wielkie place i otwarte dziedzińce zdobione rzeźbionymi fontannami. Posiada wielki kompleks ogrodowo-parkowy umieszczony na tyłach pałacu, który został zrealizowany w stylu Ludwika XIV, który zapoczątkował modę na tzw. ogród francuski. Bryła budynku wyróżnia się geometrią i proporcjami. |
| Fasada kościoła Il Gesu w Rzymie | Charakterystyczne dla baroku klasycyzującego ślimacznice, kolumny tympanony, pilastry i portyki, które wykorzystane są do nadania kościołowi monumentalizmu. |
| Fasada bazyliki św. Piotra i kolumnada wokół placu | Jest przykładem baroku klasycyzującego. Posiada liczne kolumny, pilastry, portyki, belkowania, fryzy, nisze z rzeźbami i kopułę. Wraz z całym kompleksem cechuje się monumentalizmem. |
| Klatka schodowa w pałacu biskupim w Wurzburgu | Zabudowania i freski na suficie są przykładem baroku klasycyzującego, który wykorzystuje element antyczne i mitologiczne (w malarstwie) w celu podkreślenia monumentalizmu. |
| Fasada kościoła San Carlo Alle Quattro Fontane w Rzymie | Typowe dla baroku emocjonalnego zdobienia z wykorzystaniem linii falistych, wklęsłych i wypukłych. Liczne zastosowanie wypukłości w wgłębień służy do podkreślenia gry światła i cienia w celu uwidocznienia głębi i falowania. |
Sztuka w epoce kontrreformacji miała służyć przede wszystkim propagowaniu i wzmacnianiu wiary katolickiej oraz przeciwstawianiu się reformacji. Kościół katolicki uznawał ją za ważne narzędzie do kształtowania postaw i emocji wiernych, dlatego zachęcał artystów do tworzenia dzieł o treści religijnej. W sztuce kontrreformacyjnej pojawił się nurt, zwany barokiem, charakteryzujący się teatralnym, ekspresyjnym i emocjonalnym stylem, a także bogatym wzornictwem, przepychem i jaskrawymi barwami. Często poruszaną tematyką były sceny z życia postaci świętych, Chrystusa lub wydarzenia z Biblii.