Treść drugiego akapitu tekstu stanowi rozwinięcie tezy postawionej w akapicie pierwszym. Świadczą o tym nawiązania do charakterystycznych elementów filozofii stoickiej (zasada złotego środka) oraz epikurejskiej (carpe diem), których połączenie zostało wskazane w pierwszym akapicie jako wyjątkowa cecha charakteryzująca poezję Horacego.
Akapit pierwszy zawiera pochwałę dla wyjątkowości poezji Horacego ze względu na łączenie elementów dwóch filozofii. W kolejnej części tekstu Jerzy Krukowski opisał bardziej szczegółowo cechy epikureizmu i stoicyzmu, które porusza i rozwija antyczny poeta.