Antygona Sofoklesa przedstawia tragiczną wizję ludzkiego losu. Bohaterowie tragedii nie mieli większego wpływu na swoje życia – byli uzależnieni od ciążącego nad nimi fatum, które powodowało, że niezależnie od wszelkich okoliczności musieli skończyć w fatalny sposób. Antygona pochodziła z obciążonego klątwą rodu Labdakidów, a towarzyszący jej konflikt tragiczny tylko pogłębiał jej nieszczęścia. Pomimo słusznego postępowania oraz kierowania się prawem boskim i tak każda jej decyzja przynosiła niepomyślne rezultaty. Zgodnie z antycznym przekonaniem los człowieka kończył się fatalnie, niezależnie od czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Podobne wnioski można wysnuć na przykładzie Kreona – jego próby zmiany decyzji nie przyniosły żadnych rezultatów i nie powstrzymały śmierci jego najbliższych oraz odwrócenia się od niego poddanych.
Sofokles w swojej tragedii stworzył niezwykle negatywną i pesymistyczną wizję ludzkiego losu, zgodnie z którą cierpienie jest nieodłączną częścią życia, a człowiek nie ma większego (lub w zasadzie żadnego) wpływu na to, co go czeka. Podejmowane przez niego decyzje zawsze będą prowadzić do negatywnych skutków, niezależnie od tego, jaką z możliwych wersji zachowania wybierze.