Zbigniew Herbert nawiązał do mitycznej opowieści, aby podkreślić, że istnieją niezmienne prawdy, które trwają w identycznym kształcie pomimo upływu wieków. Piękne antyczne zawsze ukazywane są z jednej, znanej wszystkim perspektywy, a Herbertowski punkt widzenia je odbrązawia i pozwala spojrzeć na nie pod innym kątem. Nieprzemijające prawdy na temat ludzkiego losu w Historii Minotaura wskazują na odwieczne okrucieństwo władzy oraz nieuchronność i potęgę śmierci. Minotaur w mitologii został ukazany jako potwór, czyhający na życie ludzi, jednak reinterpretacja Herberta go uczłowieczyła, zwracając uwagę na jego bezbronność w obliczu chęci zachowania rodowej potęgi i renomy przez jego ojca. Zginął bez szans na dalszy rozwój, a dopiero po śmierci w jego oczach można było dostrzec mądrość zebraną doświadczeniem. Powolny rozwój został okrutnie zakończony, a książę zyskał niemal od razu, ponieważ zakończył już swoją trudną drogę na ziemi i znalazł odpowiedzi na nieskończone pytania.
Puenta utworu – jego ostatni akapit – odwołuje się do bezsensu ludzkiej egzystencji i budowania wspaniałych konstrukcji w obliczu śmierci. Dzieło największego architekta pedagogicznego – Dedala – przestało mieć jakiekolwiek znaczenie po śmierci Minotaura. On sam zginął ze względu na brak inteligencji. Dopiero śmierć zesłała na niego życiową mądrość i doświadczenie. Wówczas książę znał już odpowiedzi na wszelkie nurtujące ludzkość pytania, jednak nie był w stanie wykorzystać tej wiedzy.