Kapitan okrętu – lud państwa demokratycznego, który nie ma pojęcia, jak nim zarządzać.
Żeglarze – wpływowi ludzie, kłócący się o władzę.
Ci, którzy upijają kapitana – zawodowi mówcy i politycy, którzy dbają wyłącznie o swoje interesy.
Sternik – politycy posłuszni poglądom zawodowych mówców, niemający własnego zdania ani sposobu na zarządzanie państwem
Prawdziwy sternik – filozofowie.
Platon wykłada swoją naukę o ideach za pomocą alegorii, aby z łatwością wytłumaczyć skomplikowane teorie dotyczące rządzenia państwem.
Platon porównał państwo do okrętu, który jeżeli będzie źle zarządzany, nigdy nie dopłynie do celu. Prawdziwym sternikiem są filozofowie, którzy zdaniem Platona wykazują doskonałe predyspozycje do rządzenia państwem, jednak nie są zauważani lub powszechnie lekceważeni. Platon proponuje wprowadzenie ustroju podobnego do totalitarnego.