W tym zadaniu musisz zinterpretować monolog narratora skierowany do rodaków i określić, jaki wizerunek narodu zostaje w nim ukazany. Zwróć uwagę na ton wypowiedzi, użyte określenia oraz sposób oceniania Polaków.
Z monologu narratora wyłania się obraz narodu uwikłanego w patos, mitologię narodową i własne wyobrażenia o wyjątkowości. Rodacy przedstawieni są jako oddani abstrakcyjnym hasłom o narodzie i ojczyźnie, podporządkowani zbiorowym wyobrażeniom oraz tradycyjnym formom myślenia. Narrator ironicznie mówi o „świętym narodzie”, „świętym stworze” i naturze „przeklętej”, co sugeruje przesadę, egzaltację i skłonność do nadmiernego dramatyzowania. Polacy jawią się jako wspólnota trwająca między wielkimi słowami a bezradnością, skazana na powtarzanie tych samych gestów i mitów. Wizerunek ten ma charakter krytyczny i demaskatorski.
1. Zwróć uwagę na ironiczny ton monologu.
2. Wskaż użycie podniosłych, lecz przerysowanych określeń narodu.
3. Podkreśl obecność patosu i mitologizacji ojczyzny.
4. Zauważ krytyczny stosunek narratora do zbiorowych wyobrażeń.
5. Sformułuj wniosek, że obraz narodu jest ironiczny i polemiczny.
Zadanie 5.
61Zadanie 6.
61Zadanie podsumowujące 3.
69Zadanie 2.
72Zadanie 3.
72Zadanie 4.
112Zadanie 7.
115Zadanie 11.
119Zadanie 5.
127Zadanie 3.
144Zadanie 8.
163Zadanie 1.
193Zadanie 1.
197Zadanie 4.
197Zadanie 6.
204Zadanie 1.
216Zadanie 2.
216Zadanie 1.
234Zadanie 1.
277Zadanie 3.
278Zadanie 2.
340Zadanie podsumowujące 5.
340Zadanie 2.
380Zadanie 1.
382Zadanie 6.
382Zadanie 2.
393Zadanie podsumowujące 6.
406Zadanie 5.
413Zadanie 13.
421