Masz określić, co w świetle wiersza ma charakter trwały, a co podlega przemijaniu, oraz wyjaśnić sens tego przeciwstawienia.
W wierszu Poświatowskiej przemija człowiek, jego życie oraz relacje międzyludzkie, natomiast wieczna okazuje się natura i jej rytm. Ludzie „mijają” się w czasie i przestrzeni, a ich wspólnota oraz uczucia ulegają rozpadowi. Trwa natomiast świat przyrody: woda płynie, olszyna stoi, wiatr wieje „jeszcze wieczność”. Poetka pokazuje, że ludzka egzystencja jest krucha i chwilowa, podczas gdy natura funkcjonuje niezależnie od losów jednostek.
1. Najpierw zauważ, że czasownik „minąć” odnosi się do ludzi i ich relacji, co podkreśla ich nietrwałość.
2. Następnie zwróć uwagę, że opisy natury nie są związane z przemijaniem, lecz z ciągłością i powtarzalnością.
3. Dostrzeż kontrast między samotnym losem człowieka a obojętnością świata przyrody.
4. Uświadom sobie, że „wieczność” w wierszu dotyczy procesów naturalnych, a nie ludzkiego życia.
5. Na końcu wyciągnij wniosek, że poetka przeciwstawia krótkotrwałość ludzkiej egzystencji trwałości natury, aby podkreślić samotność i kruchość człowieka wobec czasu.
Zadanie 1.
123Ćwiczenie 5.
166Zadanie 11.
265