W tym zadaniu musisz wyjaśnić, co podmiot mówiący uznaje za pewne w wersach od „Zawsze jednak pełza we mnie…” do „to znaczy, że mnie nie ma”.
Dla osoby mówiącej pewne jest istnienie, nawet jeśli jest ono niepełne, niejasne i trudne do zdefiniowania. Podmiot ma świadomość, że „coś” w nim trwa i istnieje, niezależnie od wątpliwości dotyczących ciała czy granic „ja”. Jednocześnie jest pewny, że utrata tego wewnętrznego poczucia istnienia oznaczałaby całkowity zanik jego osoby, czyli nieistnienie.
1. Zwróć uwagę na powtarzające się słowo „istnienie”, które wskazuje na to, co trwa.
2. Zauważ, że istnienie może być „pełne lub niepełne”, ale mimo to jest realne.
3. Przeanalizuj metaforę „pełzania”, która sugeruje ciągłość i obecność życia.
4. Zastanów się nad zdaniem mówiącym o utracie „własnego miejsca”.
5. Wyciągnij wniosek, że dla podmiotu pewne jest tylko jedno: dopóki istnieje wewnętrzne poczucie bycia, dopóty on sam istnieje.
Zadanie 1.
123Ćwiczenie 5.
166Zadanie 11.
265