Dostrzeż różnice w sposobie przeżywania i wyrażania uczuć przez Nadieżdę i narratora oraz zastanów się, czemu służy takie przeciwstawienie postaw.
W wypowiedziach Nadieżdy wyraźnie widoczna jest egzaltacja. Bohaterka mówi w sposób emocjonalny, bezpośredni i patetyczny, otwarcie wyznaje miłość, idealizuje narratora oraz relację, jaka ich łączy. Jej słowa są pełne wzruszenia, czułości i wiary w wyjątkowość uczucia, co widać w deklaracjach miłości oraz w gotowości do poświęceń. Narrator natomiast posługuje się cynizmem i ironią. Jego wypowiedzi są zdystansowane, często podszyte żartem lub chłodną obserwacją. Zamiast patosu pojawia się ironia, a zamiast bezpośrednich wyznań – intelektualna gra słów i sceptycyzm wobec uczuć oraz sytuacji, w jakiej się znajduje. Zestawienie egzaltacji Nadieżdy z cynizmem narratora podkreśla ich odmienność emocjonalną i kulturową. Pokazuje także trudność w porozumieniu się oraz niemożność pełnego spełnienia uczucia w świecie naznaczonym politycznym i moralnym zniewoleniem.
1. Wyjaśnij, że egzaltacja Nadieżdy podkreśla jej emocjonalną otwartość i potrzebę bezwarunkowej bliskości.
2. Zauważ, że patetyczny ton wypowiedzi bohaterki służy idealizacji uczucia i chwilowemu oderwaniu się od rzeczywistości zniewolenia.
3. Wskaż, że cynizm narratora wynika z dystansu, doświadczenia i braku wiary w możliwość trwałego spełnienia.
4. Podkreśl, że ironia i chłód narratora pełnią funkcję mechanizmu obronnego przed nadmiernym wzruszeniem.
5. Zinterpretuj kontrast tych postaw jako sposób ukazania emocjonalnej i światopoglądowej przepaści między bohaterami.
Zadanie 1.
123Ćwiczenie 5.
166Zadanie 11.
265