Zastanów się, w jaki sposób różne odmiany komizmu wpływają na wymowę utworów i jak pomagają autorowi komentować rzeczywistość stanu wojennego.
Elementy komizmu językowego, sytuacyjnego i postaci pełnią w analizowanych utworach funkcję krytyczną i demaskatorską. Komizm językowy polega na użyciu potocznych sformułowań, powtórzeń, rymów i naiwnych zwrotów, które kontrastują z powagą opisywanej sytuacji historycznej. Komizm sytuacyjny ujawnia się w absurdalnych zdarzeniach, takich jak śpiewanie piosenek o stanie wojennym czy rozmowy prowadzone tak, jakby rzeczywistość opresji była czymś zwyczajnym. Komizm postaci widoczny jest w karykaturalnych sylwetkach bohaterów, którzy reprezentują uproszczone postawy i reagują w sposób nieadekwatny do zagrożenia. Wszystkie te odmiany komizmu nie służą rozrywce, lecz obnażają absurd systemu i pokazują mechanizm oswajania przemocy poprzez śmiech.
1. Zwróć uwagę na potoczny, piosenkowy język, który zderza się z tematyką stanu wojennego.
2. Dostrzeż sytuacje absurdalne, w których dramatyczne wydarzenia zostają potraktowane jak codzienna rutyna.
3. Rozpoznaj cechy bohaterów przedstawionych w sposób uproszczony lub przerysowany.
4. Zauważ, że śmiech nie łagodzi grozy, lecz ją pogłębia, ukazując nielogiczność rzeczywistości.
5. Połącz różne typy komizmu z funkcją krytyki społecznej i politycznej obecnej w utworach.
Zadanie 1.
123Ćwiczenie 5.
166Zadanie 11.
265