W tym zadaniu musisz określić ogólną wymowę wiersza Mirona Białoszewskiego oraz wskazać, jakie uniwersalne prawdy o życiu, człowieku i przemijaniu zostały w nim zawarte, popierając swoje wnioski argumentami z utworu.
Wymowa wiersza jest refleksyjna i egzystencjalna. Poeta pokazuje, że ludzkie życie składa się z codziennych, zwyczajnych doświadczeń, które nabierają głębszego sensu w obliczu snu, bezruchu i myśli o śmierci. Wiersz formułuje uniwersalne prawdy o kruchości ludzkiego istnienia, nieuchronności przemijania oraz o tym, że człowiek próbuje oswoić lęk przed śmiercią poprzez codzienne rytuały i przedmioty. Pokazuje również samotność jednostki i jej zamknięcie w ciele, które jest jednocześnie schronieniem i ograniczeniem.
1. Zastanów się nad nastrojem całego wiersza, który jest spokojny, ale jednocześnie pełen niepokoju egzystencjalnego.
2. Zwróć uwagę na motywy snu, bezruchu i „pomnika”, które sugerują refleksję nad śmiercią i przemijaniem.
3. Przeanalizuj rolę codziennych przedmiotów, które stają się nośnikami głębszych, uniwersalnych znaczeń.
4. Rozważ metaforę „skorupy” jako symbol ludzkiego ciała i ograniczeń istnienia.
5. Wyciągnij wniosek, że poeta ukazuje życie jako proces kruchy i nietrwały, a jednocześnie pełen prób nadania sensu temu, co nieuchronne.
Zadanie 1.
123Ćwiczenie 5.
166Zadanie 11.
265